علی‌محمد مؤدب را بیشتر با شعرهای سپیدش می‌شناسیم. شاعر مجموعه‌های «عاشقانه‌های پسر نوح» و «مرده‌های حرفه‌ای» و اخیرا «دروغ‌های» اما دستی هم در شعر موزون دارد. آن هم شعر موزون با زبان شكسته یا فولكلور، كه امروز «ترانه»اش می‌گویند.
مؤدب در این ترانة حرف‌های عمیقی را با بیان و تصاویری ساده به زبان می‌آورد.

آدما همیشه بین شادی و غم می‌مونن
شادی و غم‌، ‌تنها جفتی‌ان كه با هم می‌مونن
اونا كه بین غم و شادی باشن بهشتی‌ان
اونا كه غرق یكی شَن تو جهنم می‌مونن
بعضی دردا رو با گریه می‌گی و خلاص می‌شی
بعضی از غصه‌ها هستن كه با آدم می‌مونن
یه چیزایی هس كه باید با نگفتن بگی‌شون
مث بی‌گناهیِ حضرت مریم می‌مونن
ابرا كوهای بخارن‌،‌كوها ابرِ سنگی‌ان
نه كه ابرا رو گمون كنی كه محكم می‌مونن
نه كه مثل ابرا از راه ببرن بادا تو رو
نكنه گمون كنی بادای عالم می‌مونن
دلاشون هزارتای چشمه و دریاس‌ ‌آدما
پشت شیشه‌های دنیا قدّ شبنم می‌مونن
دلاشون تنگه برای جاهای دور آدما
مرغای دریا كنار بركه‌ها كم می‌مونن.